صدای پای عید می‌آید و دل مؤمن، برسر دو راهی شادی عید فطر و حزن رفتن ماه رمضان سرگردان است.

نمی‌داند از آمدن آن، مسرور باشد یا از رفتن این محزون. عید فطر، پاک‌ترین‌ِ عیدهاست؛ زیرا پاداش یک ماه عبادت و شست‌و‌شوی جان در نهر پاک رمضان است.

عید فطر، عید پایان یافتن رمضان نیست؛ عید برآمدن انسانی نو از خاکسترهای خویشتن خویش است؛ همچون ققنوس که از خاکستر خویش، دوباره متولد می‌شود. رمضان، کوره‌ای است که هستی انسان را می‌سوزاند و آدمی نو، با جانی تازه از آن سر برمی‌آورد.

فطر، شادی و دست‌افشانی بر رفتن رمضان نیست؛ بلکه برآمدن روز نو، روزی نو و انسانی نو است؛ زیرا قرار است رمضان با سحرهایش، با افطارهایش، با شب‌های قدر و مناجات‌هایش، از ما آدمی دیگر بسازد.
اگر در عید فطر در نیابیم که از نو متولد شده‌ایم، اگر تازگی را در روح خود احساس نکنیم، عید فطر، عید ما نیست.

منبع: سايت تبیان: (حسین عسگری) گروه دین و اندیشه

امشب شب 21 ماه است شبي كه فضيلتش زيادتر از شب نوزدهم است و بايد اعمال آن شب را از غسل و احياء و زيارت و نماز هفت قُل هُوَالله و قرآن بر سر گرفتن و صد ركعت نماز و دعاى جوشن كبير و غيرها در اين شب به عمل آورد و در روايات تاكيد شده در غسل و احياء و جدّ و جهد در عبادت در اين شب و شب بيست و سيّم و آنكه شب قدر يكى از اين دو شب است و در چند روايت است كه از معصوم سؤال كردند كه معيّن فرماييد كه شب قدر كداميك از اين دو شب است تعيين نكردند بلكه فرمودند ما اَيْسَرَ لَيْلَتَيْنِ فيما تَطْلُبُ يا آنكه فرمودند ما عَليْكَ اَنْ تَفعَلَ خيرا فى لَيلَتَيْنِ و نَحْوُ ذلِكَ وَقالَ شَيْخُنَا الصَّدُوق فيما اَمْلى عَلَى الْمَشايِخِ فى مَجْلِسٍ واحِدٍ مِنْ مَذْهَبِ الاِْمامِيَّةِ وَ مَنْ اَحْيى هاتَيْنِ اللَّيْلَتَيْنِ بِمُذاكَرَةِ الْعِلْمِ فَهُوَ اَفْضَلُ.

اعمال دهه آخر ماه رمضان : و بالجمله از اين شب شروع كند به دعاهاى شبهاى دهه آخر كه از جمله اين دعا است كه شيخ كلينى در كافى از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود مى گويى در دهه آخر ماه رمضان در هر شب :

اَعُوذُ بِجَلالِ وَجْهِكَ الْكَريمِ اءنْ يَنْقَضِىَ عَنّى شَهْرُ رَمَضانَ اَوْ يَطْلُعَ
پناه مى برم به جلال ذات بزرگوارت از اينكه ماه رمضان از من بگذرد يا سپيده امشب بر من
الْفَجْرُ مِنْ لَيْلَتى هذِهِ وَلَكَ قِبَلى ذَنْبٌ اَوْ تَبِعَةٌ تُعَذِّبُنى عَلَيْهِ
طلوع كند و باز هم از من در پيش تو گناه يا چيزى كه پاداشش بد است مانده باشد كه بدان عذابم كنى
و كفعمى در حاشيه بلد الا مين نقل كرده كه حضرت صادق عليه السلام در هر شب از دهه آخر بعد از فرايض ‍ و نوافل مى خواند:
اَللّهُمَّ اَدِّعَنّا حَقَّ ما مَضى مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ وَاغْفِرْ لَنا
خدايا اداء كن از ما حق ايام گذشته ماه رمضان را و بيامرز
تَقْصيرَنا فيهِ وَتَسَلَّمْهُ مِنّا مَقْبُولاً وَلا تُؤ اخِذْنا بِاِسْرافِنا عَلى اَنْفُسِنا
تقصير ما را در اين ماه و آن را پذيرفته از ما دريافت كن و مگير ما را به زياده رويهايى كه بر نفس خويش كرديم
وَاجْعَلْنا مِنَ الْمَرْحُومينَ وَلا تَجْعَلْنا مِنَ الْمَحْرُومينَ
و قرارمان ده از رحمت شدگان و قرارمان مده از محرومان
و فرمود هر كه بگويد اين را بيامرزد حقّ تعالى تقصيرى كه از او سرزده درايّام گذشته از ماه رمضان و نگه دارد او را از معاصى در بقيّه ماه .

دعاى شب بيست و يكم

و از جمله اين دعاها است كه در كافى مسندا و در مقنعه و مصباح مُرْسَلا نقل شده كه مى گوئى در ليله اولى يعنى در شب بيست ويكم :
يا مُولِجَ اللَّيْلِ فِى النَّهارِ وَمُولِجَ النَّهارِ
اى فروبرنده شب در روز و اى فروبرنده روز
فِى اللَّيْلِ وَمُخْرِجَ الْحَىِّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجَ الْمَيِّتِ مِنْ الْحَىِّ يا
در شب و اى بيرون آورنده زنده از مرده و بيرون آورنده مرده از زنده اى
رازِقَ مَنْ يَشاَّءُ بِغَيْرِ حِسابٍ يا اَللّهُ يا رَحْمنُ يا اَللّهُ يا رَحيمُ يا اَللّهُ
روزى دهنده هركه را خواهى بى حساب اى خدا، اى بخشاينده ، اى خدا اى مهربان اى خدا
يا اَللّهُ يا اَللّهُ لَكَ الاْسْماَّءُ الْحُسْنى وَالاْمْثالُ الْعُلْيا وَالْكِبْرِياَّءُ وَالاْ لاَّءُ
اى خدا... از آن تو است نامهاى نيكو و نمونه هاى والا و بزرگى و نعمتها از تو
اَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَجْعَلَ اسْمى فى هذِهِ
خواهم درود فرستى بر محمد و آل محمد و نام مرا در اين
اللَّيْلَةِ فِى السُّعَداَّءِ وَرُوحى مَعَ الشُّهَداَّءِ وَاِحْسانى فى عِلِّيّينَ
شب در زمره سعادتمندان قرار دهى و روحم را با شهداء مقرون سازى و احسان و نيكوكاريم را در بلندترين درجه
وَاِساَّئَتى مَغْفُورَةً وَاَنْ تَهَبَ لى يَقينَاً تُباشِرُ بِهِ قَلْبى وَاِيماناً يُذْهِبُ
بهشت و گناهانم را آمرزيده كنى و به من يقينى عطا كنى كه هميشه با دلم همراه باشد و ايمانى به من بدهى
الشَّكَّ عَنّى وَتُرْضِيَنى بِما قَسَمْتَ لى وَآتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِى
كه شك و ترديد را از من دور سازد و بدانچه روزيم كرده اى خوشنودم سازى و بدهى به من در دنيا نعمت نيك و در
الاْخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النّارِ الْحَريقِ وَارْزُقْنى فيها ذِكْرَكَ
آخرت نعمت نيك و نگهدارى ما را از عذاب آتش سوزان و روزيم كنى در اين شب ذكر خود
وَشُكْرَكَ وَالرَّغْبَةَ اِلَيْكَ وَالاِْنابَةَ وَالتَّوْفيقَ لِما وَفَّقْتَ لَهُ مُحَمَّداً
و سپاسگزاريت و اشتياق و بازگشت بسويت و توفيق براى انجام آنچه را موفق داشتى بدان محمد
وَ الِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ السَّلامُ
و آل محمد را كه بر او و بر ايشان سلام باد

منبع: سایت شهید آوینی

با سلام و ضمن عرض تبريك به مناسبت ميلاد دومين اختر تابناك امامت، حضرت امام حسن مجتبي عليه الصلاة و السلام، شما را به خواندن سيره اي از سيره هاي  عبرت آموز ايشان فرا مي خوانم:

الطلب من العفة، وليست العفة بدافعة رزقا ولاالحرص بجالب فضلا ،فإن الرزق مقسوم واستعمال الحرص استعمال المائم.

در طلب مانند شخص پيروز مکوش، و مانند کسي که تسليم شده به قدر اعتماد نکن چون به دنبال کسب و روزي رفتن سنت است، و ميانه روي در طلب روزي از عفت است، و عفت مانع روزي نيست، و حرص موجب زيادي رزق نيست . به درستي که روزيقسمت شده و حرص زدن موجب گناه ميشود .

تحف العقول ص 236

سوره مباركه بقره/ آيه 267: «يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَلَا تَيمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَلَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِي حَمِيدٌ»
«اي کساني که ايمان آورده‌ايد! از قسمتهاي پاکيزه اموالي که (از طريق تجارت) به دست آورده‌ايد، و از آنچه از زمين براي شما خارج ساخته‌ايم (از منابع و معادن و درختان و گياهان)، انفاق کنيد! و براي انفاق، به سراغ قسمتهاي ناپاک نرويد در حالي که خود شما، (به هنگام پذيرش اموال،) حاضر نيستيد آنها را بپذيريد؛ مگر از روي اغماض و کراهت! و بدانيد خداوند، بي‌نياز و شايسته ستايش است.»

در حديثي از امام علي (ع)، حب دنيا در مقابل حب خدا قرار گرفته است و حضرت به اين مطلب اشاره فرموده اند كه همچنانكه خورشيد و شب با هم جمع نمي شوند، علاقه به خدا هم با علاقه به دنيا در يك دل جمع نمي شوند. ⁽¹⁾
سؤال اولي كه ممكن است پيش آيد اين است كه چرا بايد اين دو با هم در تضاد باشند. در حالي كه علاقه به دنيا، علاقه به كمالات دنياست، علاقه به خدا هم علاقه به يك كمال برتر است. 
در جواب بايد به اين نكته اشاره كنيم كه درست است كه زيور آلات و اموال دنيا هم نوعي وجود و كمال محسوب مي شود، اما مسأله اينجاست كه وقتي يك كمال باعث شود كه از كمال بالاتر، غافل شويم، بايد از آن دل بكنيم. انسان براي كمال محدود خلق نشده، بلكه هدف نهايي براي انسان، رسيدن به كمال بي منتهاست. پس اگر بخواهد چيزي حجاب رسيدن به آن كمال بي منتها شود، اگر چه آن چيز هم خود يك كمال باشد، نكوهيده است. 

حال كه علت و ضرورت خارج كردن علاقه دنيا از دل برايمان روشن شد، به سؤال دوم مي رسيم و آن اينكه علاقه يك امر غير اختياري است، مثلاً ما به يك چيزي علاقه داريم، نمي توانيم به خواست خود، اين علاقه را از دل خود بيرون كنيم. پس چگونه علاقه به دنيا و زيورهاي آن را از بين ببريم؟
جواب: درست است كه علاقه به چيزي، در نگاه اول غير قابل كنترل به نظر مي رسد. اما راه هايي واقعاً عملي براي از بين بردن اين علاقه وجود دارد، كه يكي از مهمترين اين راهها در آيه فوق بيان شده است و آن همان بخشش و انفاق داشته هاي خويش است. 
انفاق در منطق قرآن يعني جدا كردن يك چيز دوست داشتني از خود. صرف نظر از اينكه اين چيزي كه انفاق مي شود، به نيازمند مي رسد و اين يك كار نيكوست، خود دل كندن از آن امر دنيايي، خيلي در روح انسان اثربخش است. به راحتي مي تواند علاقه به امثال آن چيزها را از دل انسان بزدايد، اثري كه اگر آن امر دنيايي را به زور ازتان گرفته باشند، باز پديد نخواهد آمد. اما وقتي خود انسان با اختيار خود، يك چيز دوست داشتني را انفاق مي كند، و از آن دل مي كند، به صورت ناخودآگاه علاقه اش نسبت به امثال آن چيزها كم شده يا از بين مي رود.
به همين خاطر است كه در آيه فوق، خداوند متعال سفارش مي كند كه از چيزهايي انفاق كنيد كه برايتان ارزشمندند، اين باعث مي شود كه ديگر دلبسته اينجور اموال و دارايي ها نباشيد، و يكي از بزرگترين پرده هايي كه مانع از پديد آمدن حب الهي در قلب انسان مي شود را از مقابل خود برداشته ايد. ⁽²⁾

انفاق اثرات مثبت ديگري هم دارد كه به خواست خدا در فرصت هاي بعدي به آنها مي پردازيم.

خدايا! از تو تقاضامنديم كه توفيق يك انفاق با تمام شرايطي كه در عهدنامه خود با ما بيان داشته اي⁽³⁾، به ما ارزاني داري تا حب دنيا را از دل هاي ما بركند و حب تو را جايگزين آن كند!
والسلام

پاورقي:
__________________________
(1) إن کنتم تحبون الله، فاخرجوا من قلوبکم حب الدنيا، كیف یدعى حب الله من سكن قلبه حب الدنیا؛... کما أن الشمس والليل لا يجتمعان، کذلک حب الله وحب الدنيا لا يجتمعان
اگر خدا را دوست داريد، دوستي دنيا را از دلتان بيرون کنيد. چگونه ادعاى محبت خدا می‏كند كسى كه در قلب خود، حب دنیا را جای داده است ؟... هم‌چنان که خورشيد و شب با هم جمع نمي‌شوند، دوستي خدا و دوستي دنيا هم با هم جمع نمي‌شوند. (مستدرک الوسائل - الميرزا النوري ج 21 ص 41-42)؛ 
(2) در آيه اي ديگر خداوند شرط رسيدن به مقام نيكوكاران را انفاق و بخشش از چيزهايي مي داند كه به آن دلبستگي داشته ايد و اين يكي از بهترين راه هاي عملي براي هر چه كمتر كردن علاقه به زيور آلات دنياست كه نتيجه آني آن بيشتر شدن علاقه به كمال حقيقي است. (َنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ: هرگز به (حقيقت) نيکوکاري نمي‌رسيد مگر اينکه از آنچه دوست مي‌داريد، (در راه خدا) انفاق کنيد. آل عمران/92)
(3) از شرايطي كه در قرآن آمده: 
- براي خشنودي خدا انجام گيرد نه رياي مردم 
- از چيزهاي ارزشمندي باشد كه خودتان به آن علاقه داريد نه چيزهايي كه به خاطر كمي يا بي ارزشي، از آنها دل كنده ايد 
- بعد از آن منتي بر گيرنده نگذاشته و اذيتي نكنيد كه در اين صورت انفاق بي ارزش شده و نتيجه عكس مي دهد
همچنين مستحباتي هم آمده:
- بهتر است مخفيانه انفاق صورت گيرد
- بهتر است به فقيراني داده شود كه به خاطر خدا در تنگنا قرار گرفته اند و به خاطر شخصيت و آبروي خود، ناداري خويش را پنهان مي كنند.