با سلام!

آيه 20 سوره آل عمران :  «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوَءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَاللّهُ رَؤُوفُ بِالْعِبَادِ
روزى كه هر كس، آنچه را از كار نيك انجام داده، حاضر مى‏بيند؛ و آرزو مى‏كند ميان او، و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانىِ زيادى باشد. خداوند شما را از (نافرمانى يا عقوبت) خودش، برحذر مى‏دارد؛ و (در عين حال،) خدا نسبت به همه بندگان، مهربان است.»

بعضي از مردم براي اينکه از نسبت دادن شر و بدي به خدا جلوگيري کنند، قائل به مبدأ ديگري شده اند که بر عکس خدا که هميشه از او خير و رحمت سر مي زند، از آن مبدأ بدي و عذاب و فساد به وجود مي آيد. براي آن مبدأ هم با توجه به اين تحليل، قدرتي در نظر گرفته اند اگر چه در اکثر مواقع قدرت او را از قدرت خدا کمتر دانسته اند.
اما چنين برداشتي از هستي، کاملاً نادرست است. لازم نيست که ما به خاطر اينکه بديها را به خدا نسبت ندهيم، قائل به يک قدرتي در کنار قدرت او شويم. خداوند خود مي فرمايد که همه حوادث از يک مبدأ سرچشمه مي گيرند. هيچ قدرتي جز قدرت او در عالم حاکم نيست. در عين حال جز حق و حقيقت و درستي و پاکي از او سر نمي زند. پس آنچه از حوادث به ظاهر شر که بر سر ما مي آيد، از ديد ما امر بدي است، اما در واقع خير محض است.

ادامه مطلب در همين صفحه

مثلاً شيطان و مکر او از ديد ما يک پديده شر محسوب مي شود که ممکن است از خود بپرسيم اگر فقط امور خير از خدا ناشي مي شود، پس اين شيطان چرا به وجود آمده؟ اين از ديد تک بعدي ماست. اما از ديد ما فوق اگر بنگريم مي بينيم که خداوند اين عالم دنيا را براي هدف بزرگي آفريده و آن امتحان و آزمايش گرفتن از ما انسانهاست. يکي از ابزار مورد نياز اين آزمايش وجود شيطان و مکر او است تا ما را بسنجد که با وجود اين شيطان، ما چگونه عمل خواهيم کرد. دنبال حقيقت مي رويم يا به وسوسه هاي شيطاني اهميت بيشتري مي دهيم.
در آيه فوق خداوند براي اينکه اين توهم را از ذهن ما بيرون کند مي فرمايد: خدا شما از از خود بر حذر مي دارد يعني مبدأ ديگري در عالم نيست که بخواهيد از آن حذر کنيد، اگر از قدرتي مي خواهيد بترسيد بايد از همان قدرت حق تعالي بترسيد، شيطان و امثال او هيچ کاره اند و همگي تحت قدرت الهي عمل مي کنند. و در ادامه مي فرمايد: و خدا نسبت به همه بندگانش مهربان است، يعني اين بساط عذاب و جهنم همگي لطف حقند به ما، اگر نبود ترس از عذاب الهي، بسياري از ما انسانها قدمي به سوي حق بر نمي داشتيم.
پس ترس و اميد ما همگي به يک مبدأ قدرت برگشت مي کند. ترس از خدا و اميد به همان خدا، و اين معناي توحيد حقيقي است.

خدايا! اي سرچشمه تمام قدرتها! اي مبدأ و منتهاي ما! ما جز تو کسي را نمي بينيم که به او تکيه کنيم و از او بيمناک باشيم! اگر تو به ما نظر لطف افکني ديگر چه کسي مي تواند مانع شود و اگر تو از ما روي بگرداني چه کسي مي تواند ما را از ورطه عذاب تو رهايي بخشد! به حق عظمت و مهربانيت بر ما به لطف بنگر و از سيئات ما در گذر که تو مهربانترين مهربانان هستي!

التماس دعا!