تا حالا مهماني زياد رفتيم. در مهماني ها، شخص ميزبان، سعي دارد در حد توان بهترين پذيرايي را از مهمان خودش انجام بدهد. نوع پذيرايي ميزبان معمولاً به نوع نگاه او به شرايط مهمان و نگرش خاص او بر مي گردد. جايي که در نظر ميزبان، تأمين نيازهاي جسمي از اولويت بيشتري برخوردار باشد، طبيعتاً طبق همين نظر، عمل مي کند و مهمان را از لحاظ جسمي و خورد و خوراک پذيرايي مي کند.
     اما تصور کنيد يک جا مراسم مهماني باشد که ميزبانش يک انسان خاکي نباشد. ميزبانش کسي باشد که خود، انسان را خلق کرده و از همه نيازهاي انسان باخبر است. انسان را نیازمند آفریده و  بين تأمين نيازهاي مادي و معنوي يک رابطه معکوس برقرار کرده است و بهتر از هر کسي مي داند که براي انسان تأمين نيازهاي معنوي و رسيدن به کمالات انساني، بسيار بهتر از لذت هاي زودگذر و ملال آور دنيوي است. به همين خاطر روزه را وسيله اي قرار داده تا ساعاتي انسان از توجه به نيازهاي مادي فارغ شود.
      وقتي که روحش را از درگير شدن با امثال غذا و شهوت، خلاصي بخشيد، توان درک معارف را پيدا مي کند.(1) تا جایی که پرده ها از جلوی او کنار رفته، شمیم شیفته کننده معشوق حقیقی را حس می کند:

نسيم نفس دوست، به من خورد چه خوشبوست!
همينجاست همينجاست! همه خانه بگرديد!
چه شيرين و چه خوشبوست، کجا خوابگه اوست
پي آن گل خوشنوش، غريبانه بگرديد!

پاورقی:
__________________________
      (1) در بيانات پيامبر اعظم(ص) آمده است كه: «از پرخوري بپرهيزيد كه دل را سخت مي‏كند و اعضاي بدن را در طاعت خدا تنبل مي‏سازد و همتها را از شنيدن پند و اندرز كر مي‏نمايد». منتخب ميزان الحكمه جلد 2، ص 39، حديث 251.