شوق رضوان

به مناسبت ميلاد امام رضا (ع)

rmz86 — Fri, 30 Oct 2009 13:17:18 GMT

ميلاد ثامن الائمه (ع) خجسته باد!
حديثي از آنحضرت:
تسليم، نيکوکاري و يقين؛ بهترين و گرانقدرترين چيزهايي هستند که از آسمان نازل شده است.

سالها تاريخ شمسي گشت و گشت
شادمان شد تا شنيد اين سرگذشت
روزميلاد امام هشتم است
هشت هشت جمعه ى هشتاد و هشت

فضایل زیارت حضرت رضا(علیه‎السلام) از قول خود امام

امام رضا(علیه‎السلام) فرمود:

هر كس به زیارت من رهسپار شود و عارف به حق من باشد، دعایش مستجاب و گناهانش بخشوده مى‎شود.

هر كس مرا در این بقعه زیارت كند مثل كسى است كه رسول خدا(صلى الله علیه و آله) را زیارت كرده باشد. در روز قیامت من و آباء گرامى‎ام شفیع او خواهیم بود.

و هذه البقعة روضة من ریاض الجنة و مختلف الملائكة لایزال فوج ینزل من السماء و فوج یصعد الى ان ینفخ فى الصور.(1)

بارگاه من باغى از باغ‎هاى بهشت و محل رفت و آمد فرشتگان است كه مرتبا فوج فوج تا روز قیامت از آسمان نزول مى‎كنند و فوجى دیگر به آسمان صعود مى‎نمایند.

برگرفته از بحارالانوار، ج 102، ص 44 .

آغازی بر یک پایان (عيد فطر مبارك)

rmz86 — Sun, 20 Sep 2009 07:18:33 GMT

صدای پای عید می‌آید و دل مؤمن، برسر دو راهی شادی عید فطر و حزن رفتن ماه رمضان سرگردان است.

نمی‌داند از آمدن آن، مسرور باشد یا از رفتن این محزون. عید فطر، پاک‌ترین‌ِ عیدهاست؛ زیرا پاداش یک ماه عبادت و شست‌و‌شوی جان در نهر پاک رمضان است.

عید فطر، عید پایان یافتن رمضان نیست؛ عید برآمدن انسانی نو از خاکسترهای خویشتن خویش است؛ همچون ققنوس که از خاکستر خویش، دوباره متولد می‌شود. رمضان، کوره‌ای است که هستی انسان را می‌سوزاند و آدمی نو، با جانی تازه از آن سر برمی‌آورد.

فطر، شادی و دست‌افشانی بر رفتن رمضان نیست؛ بلکه برآمدن روز نو، روزی نو و انسانی نو است؛ زیرا قرار است رمضان با سحرهایش، با افطارهایش، با شب‌های قدر و مناجات‌هایش، از ما آدمی دیگر بسازد.
اگر در عید فطر در نیابیم که از نو متولد شده‌ایم، اگر تازگی را در روح خود احساس نکنیم، عید فطر، عید ما نیست.

منبع: سايت تبیان: (حسین عسگری) گروه دین و اندیشه

فزت و رب الكعبة

rmz86 — Thu, 10 Sep 2009 20:04:18 GMT

سلام! شب شهادت مولايمان حضرت علي(ع) است، بر همه شما تسليت عرض مي كنم! اميد كه از شفاعت حضرتش بهره مند شويم.

بلاذرى به روایت خود از حسن بن بزیع آرد: «چون پسر ملجم او را ضربت زد گفت: فزت و رب الكعبة و آخرین سخن او این آیه بود. «و من‏ یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره.»

انساب الاشراف، ص 499

نقل شده كه چون على(علیه‎السلام) را به خاك سپردند. امام حسن(علیه‎السلام) به منبر رفت و گفت:

«مردم! مردى از میان شما رفت كه از پیشینیان و پسینیان كسى به رتبه او نخواهد رسید. رسول الله پرچم را بدو می‎داد و به رزمگاهش می‎فرستاد و جز با پیروزى باز نمى‏گشت. جبرئیل از سوى راست او بود و میكائیل از سوى چپش. جز هفتصد درهم چیزى به جاى ننهاد و مى‏خواست با آن خادم بخرد.»

طبقات، ج 3، ص 26

اعمال شب بيست و يكم ماه رمضان

امشب شب 21 ماه است شبي كه فضيلتش زيادتر از شب نوزدهم است و بايد اعمال آن شب را از غسل و احياء و زيارت و نماز هفت قُل هُوَالله و قرآن بر سر گرفتن و صد ركعت نماز و دعاى جوشن كبير و غيرها در اين شب به عمل آورد و در روايات تاكيد شده در غسل و احياء و جدّ و جهد در عبادت در اين شب و شب بيست و سيّم و آنكه شب قدر يكى از اين دو شب است و در چند روايت است كه از معصوم سؤال كردند كه معيّن فرماييد كه شب قدر كداميك از اين دو شب است تعيين نكردند بلكه فرمودند ما اَيْسَرَ لَيْلَتَيْنِ فيما تَطْلُبُ يا آنكه فرمودند ما عَليْكَ اَنْ تَفعَلَ خيرا فى لَيلَتَيْنِ و نَحْوُ ذلِكَ وَقالَ شَيْخُنَا الصَّدُوق فيما اَمْلى عَلَى الْمَشايِخِ فى مَجْلِسٍ واحِدٍ مِنْ مَذْهَبِ الاِْمامِيَّةِ وَ مَنْ اَحْيى هاتَيْنِ اللَّيْلَتَيْنِ بِمُذاكَرَةِ الْعِلْمِ فَهُوَ اَفْضَلُ.

اعمال دهه آخر ماه رمضان : و بالجمله از اين شب شروع كند به دعاهاى شبهاى دهه آخر كه از جمله اين دعا است كه شيخ كلينى در كافى از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود مى گويى در دهه آخر ماه رمضان در هر شب :

اَعُوذُ بِجَلالِ وَجْهِكَ الْكَريمِ اءنْ يَنْقَضِىَ عَنّى شَهْرُ رَمَضانَ اَوْ يَطْلُعَ
پناه مى برم به جلال ذات بزرگوارت از اينكه ماه رمضان از من بگذرد يا سپيده امشب بر من
الْفَجْرُ مِنْ لَيْلَتى هذِهِ وَلَكَ قِبَلى ذَنْبٌ اَوْ تَبِعَةٌ تُعَذِّبُنى عَلَيْهِ
طلوع كند و باز هم از من در پيش تو گناه يا چيزى كه پاداشش بد است مانده باشد كه بدان عذابم كنى
و كفعمى در حاشيه بلد الا مين نقل كرده كه حضرت صادق عليه السلام در هر شب از دهه آخر بعد از فرايض ‍ و نوافل مى خواند:
اَللّهُمَّ اَدِّعَنّا حَقَّ ما مَضى مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ وَاغْفِرْ لَنا
خدايا اداء كن از ما حق ايام گذشته ماه رمضان را و بيامرز
تَقْصيرَنا فيهِ وَتَسَلَّمْهُ مِنّا مَقْبُولاً وَلا تُؤ اخِذْنا بِاِسْرافِنا عَلى اَنْفُسِنا
تقصير ما را در اين ماه و آن را پذيرفته از ما دريافت كن و مگير ما را به زياده رويهايى كه بر نفس خويش كرديم
وَاجْعَلْنا مِنَ الْمَرْحُومينَ وَلا تَجْعَلْنا مِنَ الْمَحْرُومينَ
و قرارمان ده از رحمت شدگان و قرارمان مده از محرومان
و فرمود هر كه بگويد اين را بيامرزد حقّ تعالى تقصيرى كه از او سرزده درايّام گذشته از ماه رمضان و نگه دارد او را از معاصى در بقيّه ماه .

دعاى شب بيست و يكم

و از جمله اين دعاها است كه در كافى مسندا و در مقنعه و مصباح مُرْسَلا نقل شده كه مى گوئى در ليله اولى يعنى در شب بيست ويكم :
يا مُولِجَ اللَّيْلِ فِى النَّهارِ وَمُولِجَ النَّهارِ
اى فروبرنده شب در روز و اى فروبرنده روز
فِى اللَّيْلِ وَمُخْرِجَ الْحَىِّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجَ الْمَيِّتِ مِنْ الْحَىِّ يا
در شب و اى بيرون آورنده زنده از مرده و بيرون آورنده مرده از زنده اى
رازِقَ مَنْ يَشاَّءُ بِغَيْرِ حِسابٍ يا اَللّهُ يا رَحْمنُ يا اَللّهُ يا رَحيمُ يا اَللّهُ
روزى دهنده هركه را خواهى بى حساب اى خدا، اى بخشاينده ، اى خدا اى مهربان اى خدا
يا اَللّهُ يا اَللّهُ لَكَ الاْسْماَّءُ الْحُسْنى وَالاْمْثالُ الْعُلْيا وَالْكِبْرِياَّءُ وَالاْ لاَّءُ
اى خدا... از آن تو است نامهاى نيكو و نمونه هاى والا و بزرگى و نعمتها از تو
اَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَجْعَلَ اسْمى فى هذِهِ
خواهم درود فرستى بر محمد و آل محمد و نام مرا در اين
اللَّيْلَةِ فِى السُّعَداَّءِ وَرُوحى مَعَ الشُّهَداَّءِ وَاِحْسانى فى عِلِّيّينَ
شب در زمره سعادتمندان قرار دهى و روحم را با شهداء مقرون سازى و احسان و نيكوكاريم را در بلندترين درجه
وَاِساَّئَتى مَغْفُورَةً وَاَنْ تَهَبَ لى يَقينَاً تُباشِرُ بِهِ قَلْبى وَاِيماناً يُذْهِبُ
بهشت و گناهانم را آمرزيده كنى و به من يقينى عطا كنى كه هميشه با دلم همراه باشد و ايمانى به من بدهى
الشَّكَّ عَنّى وَتُرْضِيَنى بِما قَسَمْتَ لى وَآتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِى
كه شك و ترديد را از من دور سازد و بدانچه روزيم كرده اى خوشنودم سازى و بدهى به من در دنيا نعمت نيك و در
الاْخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النّارِ الْحَريقِ وَارْزُقْنى فيها ذِكْرَكَ
آخرت نعمت نيك و نگهدارى ما را از عذاب آتش سوزان و روزيم كنى در اين شب ذكر خود
وَشُكْرَكَ وَالرَّغْبَةَ اِلَيْكَ وَالاِْنابَةَ وَالتَّوْفيقَ لِما وَفَّقْتَ لَهُ مُحَمَّداً
و سپاسگزاريت و اشتياق و بازگشت بسويت و توفيق براى انجام آنچه را موفق داشتى بدان محمد
وَ الِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ السَّلامُ
و آل محمد را كه بر او و بر ايشان سلام باد

منبع: سایت شهید آوینی

فروتنی امام حسن(ع)

rmz86 — Fri, 04 Sep 2009 16:09:18 GMT

با سلام و ضمن عرض تبريك به مناسبت ميلاد دومين اختر تابناك امامت، حضرت امام حسن مجتبي عليه الصلاة و السلام، شما را به خواندن سيره اي از سيره هاي عبرت آموز ايشان فرا مي خوانم:

ابن شهر آشوب در کتاب «مناقب» خود از کتاب «فنون» و کتاب «نزهه الابصار» نقل می کند که روزی حضرت امام حسن(ع) بر جمعی از فقرا گذشت که برزمین نشسته بودند و استخوانهایی را در دست داشتند که ذرات گوشت را در آنها یافته و می خوردند. هنگامی که امام حسن(ع) را دیدند، از او خواستند که با آنان هم غذا شود. حضرت بدون درنگ نشسته، مشغول به خوردن غذا شد و فرمخود: خداوند افراد متکبر را دوست نمی دارد. سپس از آنان خواست که با او به خانه اش بروند و به آنان غذا و پوشاک بخشید.

منبع: سايت امام حسن مجتبي (ع) : imamhasan.info

حديثي خواندني از آن حضرت:

لا تجاهد الطلب جهاد الغالب، ولا تتکل علي القدر اتکال المستسلم فأن ابتغاء الفضل من السنة، والاجمال في

الطلب من العفة، وليست العفة بدافعة رزقا ولاالحرص بجالب فضلا ،فإن الرزق مقسوم واستعمال الحرص استعمال المائم.

در طلب مانند شخص پيروز مکوش، و مانند کسي که تسليم شده به قدر اعتماد نکن چون به دنبال کسب و روزي رفتن سنت است، و ميانه روي در طلب روزي از عفت است، و عفت مانع روزي نيست، و حرص موجب زيادي رزق نيست . به درستي که روزيقسمت شده و حرص زدن موجب گناه ميشود .

تحف العقول ص 236

يك تير و صد نشان

rmz86 — Fri, 28 Aug 2009 04:40:18 GMT

سوره مباركه بقره/ آيه 267: «يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَلَا تَيمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَلَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِي حَمِيدٌ»
«اي کساني که ايمان آورده‌ايد! از قسمتهاي پاکيزه اموالي که (از طريق تجارت) به دست آورده‌ايد، و از آنچه از زمين براي شما خارج ساخته‌ايم (از منابع و معادن و درختان و گياهان)، انفاق کنيد! و براي انفاق، به سراغ قسمتهاي ناپاک نرويد در حالي که خود شما، (به هنگام پذيرش اموال،) حاضر نيستيد آنها را بپذيريد؛ مگر از روي اغماض و کراهت! و بدانيد خداوند، بي‌نياز و شايسته ستايش است.»

در حديثي از امام علي (ع)، حب دنيا در مقابل حب خدا قرار گرفته است و حضرت به اين مطلب اشاره فرموده اند كه همچنانكه خورشيد و شب با هم جمع نمي شوند، علاقه به خدا هم با علاقه به دنيا در يك دل جمع نمي شوند. ⁽¹⁾
سؤال اولي كه ممكن است پيش آيد اين است كه چرا بايد اين دو با هم در تضاد باشند. در حالي كه علاقه به دنيا، علاقه به كمالات دنياست، علاقه به خدا هم علاقه به يك كمال برتر است.
در جواب بايد به اين نكته اشاره كنيم كه درست است كه زيور آلات و اموال دنيا هم نوعي وجود و كمال محسوب مي شود، اما مسأله اينجاست كه وقتي يك كمال باعث شود كه از كمال بالاتر، غافل شويم، بايد از آن دل بكنيم. انسان براي كمال محدود خلق نشده، بلكه هدف نهايي براي انسان، رسيدن به كمال بي منتهاست. پس اگر بخواهد چيزي حجاب رسيدن به آن كمال بي منتها شود، اگر چه آن چيز هم خود يك كمال باشد، نكوهيده است.

حجاب چهره جان مي شود غبار تنم خوشا دمي كه از اين چهره پرده برفكنم

حال كه علت و ضرورت خارج كردن علاقه دنيا از دل برايمان روشن شد، به سؤال دوم مي رسيم و آن اينكه علاقه يك امر غير اختياري است، مثلاً ما به يك چيزي علاقه داريم، نمي توانيم به خواست خود، اين علاقه را از دل خود بيرون كنيم. پس چگونه علاقه به دنيا و زيورهاي آن را از بين ببريم؟
جواب: درست است كه علاقه به چيزي، در نگاه اول غير قابل كنترل به نظر مي رسد. اما راه هايي واقعاً عملي براي از بين بردن اين علاقه وجود دارد، كه يكي از مهمترين اين راهها در آيه فوق بيان شده است و آن همان بخشش و انفاق داشته هاي خويش است.
انفاق در منطق قرآن يعني جدا كردن يك چيز دوست داشتني از خود. صرف نظر از اينكه اين چيزي كه انفاق مي شود، به نيازمند مي رسد و اين يك كار نيكوست، خود دل كندن از آن امر دنيايي، خيلي در روح انسان اثربخش است. به راحتي مي تواند علاقه به امثال آن چيزها را از دل انسان بزدايد، اثري كه اگر آن امر دنيايي را به زور ازتان گرفته باشند، باز پديد نخواهد آمد. اما وقتي خود انسان با اختيار خود، يك چيز دوست داشتني را انفاق مي كند، و از آن دل مي كند، به صورت ناخودآگاه علاقه اش نسبت به امثال آن چيزها كم شده يا از بين مي رود.
به همين خاطر است كه در آيه فوق، خداوند متعال سفارش مي كند كه از چيزهايي انفاق كنيد كه برايتان ارزشمندند، اين باعث مي شود كه ديگر دلبسته اينجور اموال و دارايي ها نباشيد، و يكي از بزرگترين پرده هايي كه مانع از پديد آمدن حب الهي در قلب انسان مي شود را از مقابل خود برداشته ايد. ⁽²⁾

انفاق اثرات مثبت ديگري هم دارد كه به خواست خدا در فرصت هاي بعدي به آنها مي پردازيم.

خدايا! از تو تقاضامنديم كه توفيق يك انفاق با تمام شرايطي كه در عهدنامه خود با ما بيان داشته اي⁽³⁾، به ما ارزاني داري تا حب دنيا را از دل هاي ما بركند و حب تو را جايگزين آن كند!
والسلام

پاورقي:
__________________________
(1) إن کنتم تحبون الله، فاخرجوا من قلوبکم حب الدنيا، كیف یدعى حب الله من سكن قلبه حب الدنیا؛... کما أن الشمس والليل لا يجتمعان، کذلک حب الله وحب الدنيا لا يجتمعان
اگر خدا را دوست داريد، دوستي دنيا را از دلتان بيرون کنيد. چگونه ادعاى محبت خدا می‏كند كسى كه در قلب خود، حب دنیا را جای داده است ؟... هم‌چنان که خورشيد و شب با هم جمع نمي‌شوند، دوستي خدا و دوستي دنيا هم با هم جمع نمي‌شوند. (مستدرک الوسائل - الميرزا النوري ج 21 ص 41-42)؛
(2) در آيه اي ديگر خداوند شرط رسيدن به مقام نيكوكاران را انفاق و بخشش از چيزهايي مي داند كه به آن دلبستگي داشته ايد و اين يكي از بهترين راه هاي عملي براي هر چه كمتر كردن علاقه به زيور آلات دنياست كه نتيجه آني آن بيشتر شدن علاقه به كمال حقيقي است. (َنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ: هرگز به (حقيقت) نيکوکاري نمي‌رسيد مگر اينکه از آنچه دوست مي‌داريد، (در راه خدا) انفاق کنيد. آل عمران/92)
(3) از شرايطي كه در قرآن آمده:
- براي خشنودي خدا انجام گيرد نه رياي مردم
- از چيزهاي ارزشمندي باشد كه خودتان به آن علاقه داريد نه چيزهايي كه به خاطر كمي يا بي ارزشي، از آنها دل كنده ايد
- بعد از آن منتي بر گيرنده نگذاشته و اذيتي نكنيد كه در اين صورت انفاق بي ارزش شده و نتيجه عكس مي دهد
همچنين مستحباتي هم آمده:
- بهتر است مخفيانه انفاق صورت گيرد
- بهتر است به فقيراني داده شود كه به خاطر خدا در تنگنا قرار گرفته اند و به خاطر شخصيت و آبروي خود، ناداري خويش را پنهان مي كنند.

مسابقه بهشتي

rmz86 — Sat, 22 Aug 2009 05:28:18 GMT

سوره مباركه حديد، آيه 21 : «سَابِقُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاء وَالْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ»

«به پيش تازيد براى رسيدن به مغفرت پروردگارتان و بهشتى که پهنه آن مانند پهنه آسمان و زمين است و براى کسانى که به خدا و رسولانش ايمان آورده‏اند؛ آماده شده است، اين فضل خداوند است که به هر کس بخواهد مى‏دهد؛ و خداوند صاحب فضل عظيم است!»

يكي از انگيزه هاي قوي براي تحرك بخشيدن در انسان، رقابت و پيشي گرفتن است. خيلي از اوقات، اگر ما باشيم و خودمان مي بينيم آنچنان كه بايد، شور و حرارت لازم براي حركت در ما نيست، اما با قرار گرفتن در يك ميدان رقابتي، انگار سوخت لازم براي حركت به سوي مطلوب فراهم مي شود. به سرعت و با تمام توان بلند شده و مي كوشيم از قافله رقبا عقب نمانيم.
حالا آيا مي توان در امور معنوي هم از اين انگيزه كمك گرفت؟
اگر به ياد حديث معروفي بيفتيم كه آنچه براي خود مي پسندي براي ديگران هم بپسند، در نگاه اول نتيجه مي گيريم كه آنچه ارزشمند است، مغاير با حالت مسابقه و رقابت است. چرا كه آن كسي كه به امور معنوي به صورت رقابتي نگاه مي كند، مي خواهد به چيزي مافوق دسترسي ديگران برسد و اين يك امر نكوهيده است.
اما خداوند در آيه فوق ما را تشويق كرده به سبقت گرفتن از يكديگر براي رسيدن به مغفرت و بهشت خود⁽¹⁾، از طرفي هم سبقت گرفتن و براي خود چيزي ارزشمندتر از ديگران خواستن نكوهيده شده است، چگونه اين دو با هم جمع مي شوند؟
در جواب بايد به اين نكته توجه كنيم كه رقابت و مسابقه، مي تواند بدون خودمحوري هم انجام شود. به اين صورت كه هميشه با نگاه كردن به عملكرد افراد جلوتر از خود، انگيزه رسيدن به آن مقام را در خود ايجاد كنيم. پس وقتي مي بينيم كه مؤمني توانسته عملكرد بهتري از ما داشته باشد، ما نيز تلاش مي ورزيم تا بدانگونه عمل كنيم، نه اينكه بخواهيم آن مؤمن، به آن مقام نرسد و موفقيت نداشته باشد. در اين صورت رقباي ما همان برادران ديني ما هستند كه در عين حال كه خيرخواه آنها هستيم و طلب علو درجات برايشان داريم، سعي مي كنيم در تقرب به پروردگار بر آنها سبقت بورزيم.
مثلاً فرض بگيريد خانواده اي در همسايگي شما، پدر خود را از دست داده و يتيم مي شوند. اينجا مؤمنين همسايه، در يتيم نوازي مي توانند با هم رقابت داشته باشند، بدون اينكه هر كسي مانع كمك ديگري شود.
يا مثال ديگر،‌ در صف نماز جماعت مسجد، نماز گزاري سعي مي كند به صف اول برود تا ثواب مخصوص اقامه در صف اول را كسب كنند، اما اگر صف اول پر شده بود، بدون اينكه ناراحت شوند در صف ديگري مي ايستد و مي داند كه چون نيت حضور در صف اول داشته، خداوند كريم، ثواب آن را در نامه عملش مي نويسد.

خداوندا! به ما توفيق و انگيزه فراوان براي رقابت در صف عاشقان وصالت،‌ عنايت فرما!
والسلام

پاورقي:
________________________
(1) کلمه (مسابقه ) که مصدر فعل امر (سابقوا) است به معناى غلبه جويى در رسيدن به هدف است ، به اين که هر يک از دو طرف مسابقه حرکت خود را سريع تر از حرکت حريفش کند، پس در معناى مسابقه چيزى زيادتر از معناى مسارعت هست ، چون مسارعت تنها معناى کوشش در سرعت دادن به حرکت است ، ولى مسابقه هم اين معنا را مى رساند و هم اين را مى فهماند که سرعت دادن بايد طورى باشد زيادتر از سرعت حريف شود.
و بنابر اين ، جمله (سابقوا الى مغفرة ...) تکليفى را مى رساند که زايد بر تکليفى است که آيه شريفه (و سارعوا الى مغفرة من ربکم و جنة عرضها السموات و الارض اعدت للمتقين ) افاده مى کند.
تفسير الميزان، علامه طباطبائي (ره)

حکایتی از ثامن الائمه (ع)

rmz86 — Sat, 08 Nov 2008 09:26:52 GMT

سلام!

ضمن تبریک به مناسبت میلاد با سعادت حضرت امام علی بن موسی الرضا (ع) به همگی شما، حکایتی آموزنده از آن سرور را با هم می خوانیم:

گمانت را به خدا نيكو كن

محدث قمي در منتهي الامال مي‌نويسد : احمد بن عمر بن ابي شعبه جبلي و حسين بن يزيد معروف به نوفلي گويند كه بر حضرت امام رضا وارد شديم و به او عرض كرديم: ما در گذشته در وسعت رزق و فراخي زندگي بوديم، ليك حال ما دگرگون گشت (يعني فقير شديم). دعا كن كه خداوند حالت قبل را به ما برگرداند.
امام در پاسخ فرمود: مي‌خواهيد چگونه باشيد؟ آيا مي‌خواهيد همانند پادشاهان باشيد؟ آيا خوشحال خواهيد بود كه حالتان همانند طاهر و هرثمه (دو نفر از كارگزاران مأمون عباسي ) باشد؛ امّا از نظر عقيده بر خلاف آن باشيد كه هم اكنون هستيد؟
عرض كرديم: نه به خدا سوگند هرگز چنين حالتي ما را خوشحال نخواهد كرد، گر چه دنيا و آنچه طلا و نقره در آن است، براي ما باشد.
حضرت فرمود: حق تعالي مي‌فرمايد: :«اعْمَلُوا آلَ داوُودَ شُكْرًا وَ قَليلٌ مِنْ عِبادِيَ الشّكُورُ» : اى آل داوود! شکر (اين همه نعمت را) بجا آوريد؛ ولى عده کمى از بندگان من شکرگزارند! (سوره سبأ : ۱۳)
آن گاه فرمود : ظن و گمانت را به خدا نيكو كن، و هر كه گمانش به خدا نيكو باشد، خداوند نزد گمانش است. و آنكه به روزي كم راضي شد ، خدا از او عمل كم را قبول مي‌فرمايد، و كسي كه از حلال به كم راضي شد مئونه‌اش هم سبك خواهد شد، و اهل بيت او با نشاط و باطراوت خواهند بود، و خداوند او را به درد و درمان دنيا بينا مي‌كند او را از دنيا به سلامت به سوي دار السلام بيرون مي برد.

منتهي الامال، ج2، ص280

قدر شب قدر را بهتر بدانیم!

rmz86 — Fri, 19 Sep 2008 04:03:18 GMT

از امشب وارد شبهای پربرکت قدر می شویم. همانطور که می دانیم شب قدر در نزد خداوند، از هزار ماه برتر است. نه اینکه فقط ثواب اعمال افزایش یافته اند، بلکه هر عملی در این شبها می تواند هزاران بار مؤثرتر (در روح ما) از روزهای عادی باشد.

سؤال: چرا خداوند به یک شب اینقدر بها داده است؟

مسلماً دلایل و حکمتهای بسیاری برای این مسأله وجود دارد، اما در اینجا به حکمتی از حکمتها که بسیار عبرت آموز است، می پردازیم: به نظر می آید خداوند، در نظر دارد نگاه ظاهربین ما را نسبت به امور تغییر دهد؛ مثلاً ما یک شب عادی به فقیری صدقه داده ایم. شب قدر هم این کار را می کنیم. اگر از دید عادی و نسنجیده بنگریم، چه فرقی بین این دو صدقه وجود دارد؟ هر دو مبلغ یکسان بوده اند پس باید اثرشان و ثوابشان هم مثل هم باشد. اما با دانستن ارزش شب قدر، صدقه دوم را هزاران برابر ارزشمندتر از مورد اول می دانیم.
پس یکی از ملاکهای افزایش ارزش یک عمل، به جا آوردن آن در شبهای مبارک قدر است. علاوه بر شب قدر که می تواند ارزش اعمال را افزایش دهد، ملاک های دیگری هم در نظر خداوند دارای چنین اثری هستند. مثلاً اخلاص در عمل، به جا آوردن عمل در وقت فضیلت، حضور قلب در عبادت و دعا اینها همگی خصوصیاتی هستند که اگر به عمل اضافه شوند، همانند شب قدر، آن عمل را به مراتب ارزشمندتر و مؤثرتر از حالت عادی قرار می دهند. اینها همه خصوصیاتی هستند که شکل و شمایل عبادت ما را تغییر نمی دهند، و ما وجود آنها را با چشم خود حس نمی کنیم، اما در باطن، اثرات شگرفی بر اعمال ما داشته و موجب افزایش یا کاهش چشمگیر ارزش آن اعمال در نزد پروردگار هستند.
نمونه بارز این معنی، حدیث پیامبر اکرم (ص) در مورد ضربت شمشیری است که امیرالمؤمنین (ع) در جنگ خندق بر بدن آن کافر (عمر بن عبدود) فرود آورد. از نگاه عادی، یک ضربه شمشیر چقدر می تواند ارزش داشته باشد؟ ارزشش به همان اثری است که بر جای گذاشته است. پس چگونه حضرت آن را از همه عبادات جن و انس برتر می داند؟ معلوم می شود که خصوصیاتی در فرود آوردنده این ضربه شمشیر بوده که آن را به این اندازه بها داده است. اصلی ترین خصوصیت، شدت اخلاصی است که حضرت علی (ع) به آن عمل آمیخته بود، که تنها خداوند متعال و پیامبر که مقامش از امیر مؤمنان بالاتر است، می تواند عمق این اخلاص و شدت آن را درک کند. (1)
بنابراین نکته ارزشمندی که از شب قدر فرا می گیریم، آنست که به ملاک دنیوی، اعمال و عبادات خود را نسنجیم، بلکه ملاک خود را خصوصیاتی قرار دهیم که در نزد خداوند متعال، دارای ارزش هستند. که اگر آن عمل و عبادت را آمیخته با آن خصوصیات به جا آوریم، حداکثر بهره را از آنها برده ایم.
خداوندا! همانگونه که نعمت ارزشمندی به نام شب قدر به ما ارزانی داشتی که می تواند اعمال ناچیز ما را، بهایی ببخشد، اخلاص و خشوع در عمل را نیز به ما یاد بده، تا با معرفت و بدون هیچ گونه خودبینی و خودخواهی، به عبادتت روی آوریم! به حق آن امامی که محبوبترین آفریده توست، ای پروردگار علی(ع)!

والسلام

پاورقي:
____________________________________
(1) امام خميني (ره) در کتاب «سر الصلاة» در توصیف این عمل چنین فرموده اند: «. . . ضربت علی (ع) [در جنگ خندق] که افضل از عبادت ثقلین است، نه به واسطه همان صورت دنیایی عمل بوده که کسی دیگر اگر آن ضربت را زده بود باز افضل بود، گرچه به ملاحظه موقعیت مقابله کفر و اسلام خیلی انجام این عمل مهم بوده که شاید شیرازه لشکر اسلام از هم پاشیده می‏شد، ولی عمده فضیلت و کمال عمل آن حضرت به واسطه حقیقت‏خلوص و حضور قلب آن حضرت بوده و در انجام این وظیفه الهیه; لهذا مشهور است که وقتی غضب بر آن حضرت مستولی شد به واسطه جسارت آن ملعون، از کشتن او خودداری فرمود تا آنکه عمل به هیچ وجه شایبه انیت و جنبه یلی الخلقی نداشته باشد . با آنکه غضب آن ولی الله مطلق غضب الهی بود . ولی باز عمل را خالص فرمود از توجه به کثرت و یکسره خود را فانی در حق فرمود و عمل به دست‏حق واقع شد و چنین عمل در میزان سنجش برنیاید . . .» کتاب سر الصلاة/ صفحه 16

برگه ها بالا !

rmz86 — Sat, 13 Sep 2008 08:18:18 GMT

مشاهده برندگان مسابقه پست قبل (کلیک کنید) :

ابتدا نظرات منتخب را ملاحظه بفرمائيد:
______ ____________________________________________________________

جمعه 15 شهريور1387 ساعت: 4:0 توسط:کامران

بنظر من فلسفه ان اين است که اگر عالم غيب را ببيني و بخواهي ايمان بياوري هيچ کار مهمي انجام نداده اي. مهم معامله کردن با چشم دل است نه با چشم سر.

http://negahidobareh.blogfa.com/

__________________________________________________________________

جمعه 15 شهريور1387 ساعت: 16:59 توسط:کيميا

من جواب سوالت رو از خود قرآن ميدم
آيه اول مي فرمايد: و اگر دري از آسمان به روي آنها بگشاييم و آنها پيوسته در آن بالا بروند بازهم مي گويند ما را چشم بندي کرده اند بلکه ما سحر شده ايم.(سوره حجر آيات 14و 15).
در آيات ديگري زماني که حضرت موسي به همراه قومش از دريا عبور مي کنند و مردم معجزه پيامبرشان را مي بينند که با زدن عصا به دريا شکافته شد و همه به سلامت از آن عبور کردند و فرعونيان غرق شدند، بعد اينکه به سرزميني رسيدند که اهل آنجا بت مي پرستيدند. قوم به حضرت موسي مي گن که چرا براي ما بتي نمي آوري که ما آن را عبادت کنيم؟!!!!(اين آيه را پيدا نکردم ولي اگه خواستي حتما پيداش مي کنم)
ولي حضرت علي يکي از برترين عبادت کنندگان و بهترين بندگان خداوند هيچ گاه معجزه اي نديند!
پس هر کس که بخواهد ايمان بياورد آنقدر نشانه در زمين مي تواند ببيند که بنده با تقوا شود و آنکس که چشم دلش بسته باشد هيچ گاه و با هيچ پيامي ايمان نخواهد آورد.

http://marykoury.blogfa.com/
__________________________________________________________________

شنبه 16 شهريور1387 ساعت: 3:11 توسط:ناصر

1-سلام.جواب سوالتون رو خود پروردگار در سوره انعام داده.مجالي برا نوشتن ايه ها نيست اما همين قدر بايد کفايت کنه که خودش گفته.با ديدن ايات باز ايمان نمياوردن و دروغ ميگن اونايي که به رسولش گفتن بايد ايات يا فرشته ها رو ببينيم تا ايمان بياوريم.خداوند دل اونا رو مهر زده.
2- و اگر ما کتابي بر تو فرستيم در کاغذي که ان را بدست خود لمس کنند باز کافران گويند اين نيست جزمگر سحري اشکار(7)انعام. و گفتند چرا (اگر محمد رسول است)بر او فرشته اي نازل نميشود و چنانچه فرشته اي بفرستيم کارتمام شود و لحظه اي مهلت نخواهند يافت(ازمايش تموم ميشه)(8)انعام. بعضي از انان به سخن تو گوش فرا دارند ولي پرده بر دلهاشان نهاده ايم که فهم ان نتوانند کرد و گوشهاي انها از شنيدن حق سنگين است که اگر همه ايات الهي را مشاهده کنند باز بدان ايمان نمياورند تا انجا که چون نزد تو ايند در مقام مجادله امده و گويند اين ايات چيزي جز افسانه هاي پيشينيان نيست(25)انعام. ايه 28 هم تقريبا يه همچين چيزي راجع به پشيموني و بازگشت ميگه که خدا ميگه دروغ ميگن.
http://www.manoos.blogfa.com/

__________________________________________________________________

شنبه 16 شهريور1387 ساعت: 3:14 توسط:پاهاي بوگندو

اگه قرار بود همه فرشترو ببيننو ايمان بيارن که ديگه واقعن بايد بهشون خسته نباشيد گفت!!
پس ديگه پيامبر مي خواستيم چيکار!!
امان از دست اين آدما!!

http://pif-pif.blogfa.com/
__________________________________________________________________

شنبه 16 شهريور1387 ساعت: 4:53 توسط:رضا

مطلب زيبائيه و نياز به تامل داره و لي من ميخوام بگم که آره دليل اينکه رسول ها رو نمي ژذيرفتند مردم به همين دلايل بود چون رسول دقيقا شبيه به اونهاست و اصلا خداوند ميگه که من رسولي همرنگ و همانندشما واز بين خودتون بر مي انگيزم چرا چون شما باور کنيد که ميتونيد مثل او باشيد و اصلا جاي ديگه از قران ميگه که رسولها رو اسوه(الگو)قرار بديد و مثل اونها باشيد ولي باز انسانها ميگفتند که هاله هات کو و يا چرا فرشته اي نشونمون نميدي و...
در مورد پيام خداوند به ما اولا آيا مثل رسول 40 سال جهاد با نفس کرده ايم تا خدا را به شوق بياريم و اينکه براي شنيدن پيام خداوند نياز به خالص سازي و تمرين لحظه به لحظه و کنترل نفس و رام کردن و آرام کردن ذهن و نفس دارد.
جواب سوال هم اينکه تا اونجا که فهميدم انسان به معني نسيان کننده(فراموشکار)چون جهد با نفس نکرده و نفسش هنوز فراموشکاره پس دوباره به سرعت همه چيز رو فراموش ميکنه نمونش هم ديديم مثل معجزات حضرت موسي ع که فرقي هم با فرشته نداره که يارانش دوباره چند روز بعد به بت پرستي رو آوردند.
http://www.giveup.blogfa.com/
__________________________________________________________________

شنبه 16 شهريور1387 ساعت: 23:40 توسط:فاطمه

من فکر کنم که به اين دليل باشه که نديده ايمان آوردن ارزش داره.
اگه با چشم ببينيم و ايمان بياريم اين ارزشي نداشته باشه.
همون ايمان به غيب.
و اينکه نشانه ها به حدي زياد است که لزومي به آوردن نشانه جديد نيست.
...

http://parvaze-rooh.blogfa.com/
__________________________________________________________________

چهارشنبه 20 شهريور1387 ساعت: 20:58 توسط:ايمان

ديدن غيب ممکن هست نه تنها براي معصومين حتي براي غير اونها منتها لياقت مي خواد.البته نه به صورت وحي بلکه الهام.بسياري از عزيزاني که کرامت دارند صداي فرشتگان را مي شنوند حتي فرشتگان برخيشون رو براي نماز بيدار مي کنند و بسياري چيزاي ديگه که بنده از اونها بي اطلاعم.و اين دقيقا بر ميگرده به لياقت و شايستگي که پس از ايمان هم حاصل ميشه نه قبل از ايمان.چرايي اون هم به غير از لياقت اينه که اگه اين کرامات حاصل بشه هر فردي حتي با درون ناپاک اين رو به نفع خودش مي دونه که تسليم بشه يعني مجبور به قبول فرامين حق ميشه يعني اگه نپذيره چي کار کنه؟!و در اين صورت هيچ تفاوتي بين حق و باطل نمي مونه و راهي براي باطل باقي نمي مونه پس در اون صورت فرق بين اولمرت و سيد حسن نصرالله چيه؟!درست مثل اين مي مونه که معلمي پاسخ سوالات رو روي تخته بنويسه و همون موقع امتحان بگيره!خواب همه 20 مي شن ديگه!!!

http://shiftegan-e-khedmat.blogsky.com/
__________________________________________________________________

جمعه 22 شهريور1387 ساعت: 12:53 توسط:بارون زده

تمامي دنيا در اين زمان و در زمان گذشته عشق به دنيا و ديدن ظاهري دنيا
هميشه بوده و هست
اگه همين الان حضرت جبرئيل هم بياد و خودشو نشون بده
شايد اعتقادها عوض بشه
ولي بعد از اندي باز روز از نو
نمي دونم اين خصلت فراموش کاري بر چيست؟
ولي زيباست با فراموش کردن مي توني از روزنه اي ديگه و ديدن هستي از شيار ديگه پي به خدا که نه (خدا همه جا جاري و نمايان هست) پي به خودت ببري

http://barooneshab.pib.ir/

___________________________________________________________________

خوب البته اين جوابها همگي آموزنده و در خور تأملند و انتخاب سه نظر از ميان آنها کمي مشکل! اما بعضي از عزيزان به مسأله اي به نام فراموشکاري انسانها اشاره داشتند و اينکه حتي اگر آنها در آن لحظه ايمان بياورند، باز بعد از مدتي فراموش مي کنند. البته در اين حقيقت شکي نيست که انسان بعضي از وقايع حتي مهم را بعد از چندي به بوته فراموشي مي سپارد. اما به نظر مي آيد که اين مسأله، نمي تواند دليل بر اين باشد که خداوند معجزات خود را آشکار نسازد.
اگر فرصت و لطف حق اجازه داد، سعي مي کنم پاسخ تکي به نظرات شما عرضه دارم.

و اما برگزيدگان نهايي آقايان و خانمها : کامران - ناصر - رضا - فاطمه - ايمان

اين عزيزان منتظر پيام خصوصي در وبلاگشان باشند تا نحوه دريافت هديه را مشاهده کنند ان شاء الله.
با تشکر از توجه همگي شما! التماس دعا!

--------------------------

سوره مبارکه شعراء / آيه 3-4 : «لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ۝ إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّن السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ»

«(ای پیامبر!) گويى مى‏خواهى جان خود را از شدّت اندوه از دست دهى بخاطر اينکه آنها ايمان نمى‏آورند! اگر ما اراده کنيم، از آسمان بر آنان آيه‏اى نازل مى‏کنيم که گردنهايشان در برابر آن خاضع گردد!»

گفتيم که پيامبر اکرم (ص) از قوم خود مي خواهد که به خداوند يکتا و رسالت او ايمان بياورند، همچنان که پيامبران ديگر نيز همين گونه دعوت مي کردند. اگر در دعوت پيامبران دقت کنيم مي بينيم که دليل اصلي آنها از معجزه اثبات قدرت خداوند نبوده، بلکه معجزه براي اين بود که نشان دهد پيامبر با عالم غيب و خالق خود ارتباط خاصي دارد و به امر او ارسال شده است.
پس خود خدا و يکتايي او و قدرت و علم و صفات عليا و اسماء حسناي او چگونه بايد ثابت شوند؟ با معجزه؟ نه، نيازي به معجزه ندارد. خداوند براي اثبات خود ردپاهاي زيادي در اين عالم به جا گذاشته است. در حقيقت، همه عالم گواه و نشانه اوست،پيچيدگي و مافوق درک بشر بودن عالم، نشانه علم و قدرت پديدآورنده اوست و نظم يکنواخت آن نشانه يکتا بودن خالقش. (1)

با تمام اين توضيحات، باز هم ممکن است گفته شود اگر چه اين امور عادي هم موجب ايمان مي گردد، اما باز افرادي هستند که با اين امور ايمان نمي آورند و بايد با مشاهده عالم ماوراء مؤمن شوند، چرا خداوند درخواست اين عده را اجابت نمي کند؟
براي پاسخ به اين سؤال بايد در غايت خلقت انسان و شرايط لازم براي امتحان بشر دقيق شويم. خداوند از يک طرف به انسان عقل و فطرت الهي داده است و از طرفي هم هواي نفس و شيطان وسوسه گر. براي اينکه او را امتحان کند بين اسباب ايمان و اسباب کفر تعادل برقرار نموده است:
1ـ اسباب ايمان: نشانه بودن جهان پيرامون بر عالم غيب و خالقش ـ گواهي پيامبران
2ـ اسباب کفر: عدم مشاهده عالم غيب - لازمه هاي سخت مؤمن شدن مثل پرهيز از بسياري گناهان

برنامه کلي خداوند در طول زندگي بشر، بر اين بوده که اين اسباب هر دو به يک ميزان براي بشر فراهم باشد، تا بشر حق انتخاب داشته باشد. بايد براي او، راه فرار و توجيه هم باشد، وگرنه امتحان الهي به ثمر نخواهد نشست و ذات پاک از ناپاک جدا نخواهند شد. (2)
با اين وصف، اگر خداوند با نشان دادن عالم غيب، جايي براي بهانه تراشي و فرار از حقيقت براي کسي باقي نگذارد، مسلماً همگي ايمان خواهند آورد و اين با هدف و حکمت الهي از پرورش انسان و امتحان او، ناسازگار است. پس چنين درخواستي (ديدن فرشته وحي و مکالمه مستقيم با خدا) که لازمه اش کنار رفتن پرده ها و درک عالم ماوراء است، درخواستي است از روي عدم شناخت خدا و عدم شناخت هدف او از خلقت بشر. (3)

در قسمت دوم، به سؤال ديگري مي رسيم و آن اينکه اگر برنامه خدا اين نبوده که بشر تا زماني که در دنياست، بتواند عالم غيب را درک کند، چرا به پيامبران و برخي بندگانش اين امور را نشان داده است؟

يک مثال مي زنم: شما وقتي در جلسه امتحان نشسته ايد، معلم به شما اجازه نمي دهد که به کتاب مراجعه کنيد، چرا که هدف از امتحان، لغو مي شود. اما بعد از اينکه برگه را تحويل داديد، ديگر معلم ممانعتي از اين کار نخواهد داشت و اين به خاطر آنست که ديگر امتحان به پايان رسيده است. امتحان الهي هم اينگونه است. تا زماني که ما امتحان خود را تمام نکرده ايم، و مهلت هنوز پابرجاست، خداوند عالم غيب را بر ما مخفي مي دارد. اما زماني که توانستيم امتحان را به پايان رسانده و نمره قبولي بگيريم، ديگر دليلي بر اين پرده داري وجود ندارد. پيامبران بعد از آنکه ايمانشان کامل گرديد، از اين امتحان سربلند بيرون آمده و خداوند از پس پرده کنار آمده و مستقيماً با آنها سخن مي گويد. پس پيامبران هم دوره اي را طي مي کنند تا به آن درجه برسند که بتوانند اسرار مکنون را مشاهده نمايند. اين دوره براي پيامبر عظيم الشأن اسلام، چهل سال طول کشيد.
برخي انسانها دوره امتحانشان تا زمان مرگ ادامه مي يابد، اما هنگام مرگ ديگر حداکثر زمان در نظر گرفته شده براي امتحان است، حتي اگر به همه سؤالات هم پاسخ نداده باشيم، مهلتمان به پايان رسيده و بايد برگه ها را تحويل دهيم. بعد از تحويل برگه (همان عملکرد ما در اين دنيا)، پرده هاي عالم غيب براي همه انسانها حتي کافران هم کنار خواهد رفت.

خداوندا! اي پديد آورنده و اي راهنماي ما! خود مي داني که ما جز با نظر لطف تو در اين امتحان سربلند نخواهيم شد! پس کرم بي منتهايت را از ما دريغ مدار! اي سرور اهل کرم!

پاورقي:
__________________________________
(1) إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِمَا يَنفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنزَلَ اللّهُ مِنَ السَّمَاء مِن مَّاء فَأَحْيَا بِهِ الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِن كُلِّ دَآبَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخِّرِ بَيْنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ:
در آفرينش آسمانها و زمين، و آمد و شد شب و روز، و کشتيهايى که در دريا به سود مردم در حرکتند، و آبى که خداوند از آسمان نازل کرده، و با آن، زمين را پس از مرگ، زنده نموده، و انواع جنبندگان را در آن گسترده، و (همچنين) در تغيير مسير بادها و ابرهايى که ميان زمين و آسمان مسخرند، نشانه‏هايى است (از ذات پاک خدا و يگانگى او) براى مردمى که عقل دارند و مى‏انديشند!
(بقره/164)
(2) لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ إِن شَاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا: هدف اين است که خداوند صادقان را بخاطر صدقشان پاداش دهد، و منافقان را هرگاه اراده کند عذاب نمايد يا (اگر توبه کنند) توبه آنها را بپذيرد؛ چرا که خداوند آمرزنده و رحيم است.
(احزاب/24)
(3) بعضي از عزيزان، به آياتي از جمله آيه 7 سوره انعام اشاره داشتند که مضمونشان اين است که حتي اگر اين معجزات هم بر آنها نازل شود باز کافران، تسليم نشده و آنرا سحر مي خوانند. به نظر مي آيد که منظور از معجزه در اين آيات، معجزاتي از جنس همين دنيا باشد، نه آشکار کردن عالم غيب که در صورت دوم، بي شک همه تسليم امر الهي خواهند بود:
قسم اول:
وَلَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَابًا فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُواْ إِنْ هَذَا إِلاَّ سِحْرٌ مُّبِينٌ :(حتّى) اگر ما نامه‏اى روى صفحه‏اى بر تو نازل کنيم، و (علاوه بر ديدن و خواندن،) آن را با دستهاى خود لمس کنند، باز کافران مى‏گويند: «اين، چيزى جز يک سحر آشکار نيست»! (انعام/7)
قسم دوم:
وَقَالُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌ وَلَوْ أَنزَلْنَا مَلَكًا لَّقُضِيَ الأمْرُ ثُمَّ لاَ يُنظَرُونَ : (از بهانه‏هاى آنها اين بود که) گفتند: «چرا فرشته‏اى بر او نازل نشده (تا او را در دعوت مردم به سوى خدا همراهى کند؟!)» ولى اگر فرشته‏اى بفرستيم، (و موضوع، جنبه حسى و شهود پيدا کند،) کار تمام مى‏شود؛ (يعنى اگر مخالفت کنند،) ديگر به آنها مهلت داده نخواهد شد (و همه هلاک مى‏شوند). (انعام/8) با تشکر از دوست عزیز آقا ناصر!

مسابقه تأمل در آيات قرآن

rmz86 — Thu, 04 Sep 2008 17:47:18 GMT

سوره مبارکه بقره، آيه 118: «وَقَالَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ لَوْلاَ يُكَلِّمُنَا اللّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ كَذَلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ»

«افراد ناآگاه گفتند: «چرا خدا با ما سخن نمى‏گويد؟! و يا چرا آيه و نشانه‏اى براى خود ما نمى‏آيد؟!» پيشينيان آنها نيز، همين گونه سخن مى‏گفتند؛ دلها و افکارشان مشابه يکديگر است؛ ولى ما (به اندازه کافى) آيات و نشانه‏ها را براى اهل يقين (و حقيقت‏جويان) روشن ساخته‏ايم.»

     تصور کنيد زماني را که پيامبر اکرم (ص) به ميان قوم خود مي آمد و از مبعوث شدنش براي آنان سخن مي گفت، مثلاً به اين مسأله اشاره مي کرد که خداوند خود با من سخن گفته و من فرشته اي نوراني به نام جبرئيل را ملاقات کردم، بعد آنان را دعوت مي کرد که به پروردگار يکتا ايمان آورده و فرمانبردار او گردند. در اين زمان، بعضي پيش خود چنين فکر کردند که محمد (ص) از ما مي خواهد که به خداي يکتا و قدرت و علم او ايمان بياوريم، به خاطر نشانه هاي عظمت او در اين دنيا! اما او خود يک نشانه قوي همراه دارد، خداوند با او سخن مي گويد و فرشته خود را که غير از جنس ما انسانهاست، به او نشان داده است. اگر ما هم چنين نشانه هايي را ببينيم قطعاً ايمان مي آوريم. با اين طرز فکر از پيامبر (ص) درخواست کردند که چرا کاري نمي کني که خدا همانطور که با تو سخن مي گويد، با ما هم سخن بگويد، يا ما فرشته وحي را به چشم ببينيم، اگر چنين کني قطعاً ايمان مي آوريم.
     خداوند اين طرز فکر را طرز فکري از روي ناآگاهي مي داند و در ادامه به اين مسأله اشاره مي کند که ما آنچه از نشانه ها که لازمه ايمان است برايتان آشکار کرده ايم، و اگر شما اهل يقين باشيد به همين نشانه ها، ايمان خواهيد آورد. پس طلب نشانه هاي بالاتر نکنيد و هيچ گاه چنين نشانه هايي (تکلم با آنها (1)، مشاهده فرشته وحي) را به آن درخواست کنندگان نشان نداد.
خوب سؤالي که در اينجا به ذهن مي رسد اين است که خوب چه اشکالي دارد اگر خدا چنين درخواستي را عملي کند؟ مگر خدا نمي خواهد که بندگان به او ايمان بياورند، خوب! وقتي با نشانه هاي معمولي و عادي و معجزه ها ايمان نمي آورند، با اين نشانه ها (آشکار کردن عالم غيب بر آنها) مي توان آن بندگان را هم مؤمن کرد!
      جواب اين سؤال مي تواند حکمتهاي بسياري را بر ما روشن سازد. اما براي اينکه شما عزيزان هم در اين بحث مشارکت داشته باشيد و از نظرات ارزشمند شما استفاده کنيم، تصميم گرفتم جواب اين سؤال را به مسابقه بگذارم، يک مسابقه تأمل در آيات قرآن.
       ان شاء الله تا چند روز ديگر و در پست بعدي به جواب اين سؤال مي پردازيم. ضمن اينکه به 3 نفر از کساني که بهترين و کامل ترين پاسخ را ارائه دهند، هدايايي به رسم يادبود اعطا مي شود.

موفق باشيد!

پاورقي:
________________________________
(1) منظور از تکلم اين نيست که خداوند داراي زبان ظاهري براي تکلم باشد. بلکه همانگونه که با حضرت موسي در طور سينا سخن گفته، منظور است. در واقع خداوند اراده مي کند که اصواتي طبيعي به گوش مخاطب سخنش برسند به طوري که آن مخاطب يقين کند که کسي جز خدا با او سخن نمي گويد.